Archive for the ‘Desafogo’ Category

Obama e o Coelho

Que me desculpen os que crean nun e no outro e no Nóbel, que me desculpe a mesmísima Alicia por tomar o xogo do Espello en van e que me desculpe o Coello do País das Marabillas por eu escribir con aínda máis presa da que el ten. Pero pensaba hoxe mentres andaba na bici dO Vinte á Baiuca, do Pulleiro á Graña, de Xan Rozo a Santa Cruz e de Mondoi a Porzomillos, que se cadra o de darlle a Obama o Nóbel da Paz vén sendo como se ó outro Coelho lle desen o Nóbel de Literatura.

Creo que o pensei cando pasaba xusto por riba da ponte sobre a autovía, uns segundos antes de dar volta para logo non ter que andar trepando por encostas que non consideramos humanas os que damos pedais sen os ollos inxectados en sangue con EPO. A última vez que non o fixen (dar volta) aparecín en Betanzos, e cando cheguei á mesma altura media hora despois imitaba moito ó ciclista do anuncio de Hemoal. Quero dicir con isto, xa sei que non se entende, que se cadra ó final do post dou volta e chego ó mundo sen poder sentar en nada razonable.

Pero é que imaxino que un día lle toca a lotería ó meu admirado Paulo e as tripas se me poñen do revés, e súbeseme a cara do tipo do anuncio aquel sen necesidade de encosta ningunha. Non porque crea que o Premio Nóbel é unha cousa prestixiosa (se ben estou convencido de que é un premio envexable), senón porque considero que a literatura é outra cousa. Sobre o do Nóbel e o prestixio, pois eu que sei: supoño que é bo lembrar que Nóbel foi o inventor da dinamita, así que o Nóbel da Paz, como é lóxico, organízase cos beneficios da venta de tan pacífica mezcla.

Penso tamén que se cadra o valor do de Literatura está nos que nunca o recibiron: eu fago unha lista dos meus favoritos e sospeito que Camus se espetou contra unha árbore logo de verse fóra, é dicir, dentro; debeu descubrir o que fixo mal e pisou o acelerador a tope. E no do Nóbel da Paz moitas das ausencias tamén deben ser ben máis respectables que algunhas das presencias.

O mundo é ben raro. O blogomillo, con todo o lixeiro que sexa, esmorece trousando na sarilleira do galifeis; vai o bló das Lándoas e nos abandona e aquí queda este estúpido caderniño de desafogos. Menos mal que unha das últimas malas influencias dese “blódereferencia” desaparecido foi conseguir que me fixese socio de Amnistía Internacional. Hoxe descubrín, lendo un correo, que gracias á ridícula cantidade que aporto cada mes axudei a que liberaran a unha musulmana á que castigaran por tomarse unha cervexa.

Menos mal que ás veces o mundo semella ter algo de sentido. Paréceme unha tarefa ben máis pacífica pelexar pola liberación desa muller que andar dubidando se enviar máis tropas a Afganistán. Marcho a tomar unha á súa saúde coa conciencia tan tranquila como o espíritu de Alfred Nóbel.

Daniel Cortezón e a desmemoria

Non é facil sequera atopar unha imaxe súa pola rede, pero tamén para que.  Eu coñecino pouco, pero sospeito que moito máis do que o que é común no país e moito menos do que debera; unha montaxe na que participei hai dez anos, as enriquecedoras discusións sobre a versión que Roberto Vidal  Bolaño fixo, algunhas charlas en Ribadeo logo das funcións de Teatro do Aquí que sempre viña ver e, nos últimos tempos, algunha coincidencia á sombra da casa na que nacín, algún café, algunha charla-interrogatorio, case sempre breve, na que eu escoitaba máis do que falaba (como é normal cando se ten enfronte a alguén que pode contar historias fermosas ou falar con rigor e sabedoría de asuntos nos que un anda bastante despistado).

Supoño que non minto se digo que tomei contacto con el pola aínda hoxe esclarecedora anécdota que contaba Roberto cando me encargou picar no ordenador o texto sobre o que logo iamos traballar durante meses; despois lin as súas pezas e valorei a súa capacidade de traballo e a súa ousadía para facer da historia de Galicia material dramático, e caín no engado absoluto da Historia Compostelá, na que se baseou para escribir o seu Xelmírez e que segue sendo un dos libros que mellor explica o funcionamento da política hoxe e sempre. Supoño que tampouco minto cando digo que era querido polos achegados e apreciado polo rigor e polo continuo traballo, mesmo en circunstancias ben duras, por parte dos que estabamos máis lonxe.

Daniel Cortezón morreu o día catro de outubro. O vago recordo nos medios deste noso país tróuxome á memoria o recente falecemento dun seu compañeiro de xeración, máis coñecido por facer figuración nunha serie da tele que por algunha das súas obras máis afortunadas. A vida é tan inxusta como desmemoriada. Igualiño que nós.

No galifeis coñecémonos todos

Dime o LittleCandles que teño que publicalo pero xa. Que tanto ten que nos cabreáramos polo galifeis, que xa haberá tempo para reconciliarnos cunhas Estrellas fugaces, que tanto ten que o tomemos medio en broma cando resulta que é un asunto ben serio, que tanto ten que non nos coñezamos de nada os amigos do galifeis porque a verdade é que non, que todo o contrario, que no fondo coñecémonos todo (apréciese ata aquí a sucesión de palabros que queren dicir exactamente, tamén, o que di o seu antónimo). Dime que mola, que tome posicións, que rexistre o palabro, que estou feito un neoloxista de carallo, “galifeis, mola, mola moito”, dime, e como calquera apoio dun amigo analóxico anima a un a seguir escribindo mil veces máis que o dun millón de amigos no galifeis, (sobre todo se o que se escribe son babecadas), pois alá vou.

E ademáis, como non queres o prestixio dos perdedores, LittleCandles, deséxoche, como ti pides, ser un Briatore cargado de pasta (pero en billetes, non en bolsa por italiano que foses, ou en todo caso en bolsas de billetes ou en bolsa de valores) e fama, deséxoche ser un Briatore sancionado a perpetuidade con riqueza e castigado sen traballar. Para que vexas que creo que o que pasou polo galifeis non debe ter importancia na nosa relación analóxica. (Insisto no de óxica, porsis).

Quen lle ía dicir a Roberto Carlos que o seu desexo estaba tan cerca, ¿eh, Little Candles? Pois quen sabe, se cadra o teu tamén, así que anda con ollo, xa sabes que hai que ter coidado co que se desexa. Coidado con ese ensaio histórico; coidado con esa canción; coidado con esa primitiva sen sellar que levas no peto. Que te vexo Briatore. Logo xa poderás dicir nas interviús iso de que queres “A ver que tal!?” no teu epitafio, pero terás aínda moita menos gracia. Polo menos para min. Sobre todo despois de que cho escriban.

————————————————————

PD: Perdoa que cho diga, Little Candles, pero o último parágrafo que mandaches non penso publicalo, non me atrevo. Ese de:

“No galifeis coñecémonos todos”, dis. Gústame, sobre todo para pasarllo polos fuciños aos urbanitas de merda, maioría no galifeis, que fuxen das vilas e aldeas porque “alí coñécense todos e todos queren saber da túa vida”. No galifeis ninguén quere saber da túa vida…  ¡porque xa lla contas ti de seguido! Saben ata cando vas cagar, mecagondiós! Hala, faite un post con esto, a ver que pasa.

Non o fago porque creo que aí, na túa liña, pasácheste un pouco.

PD2: Agora que premo no botón publicar e penso que o post é teu, vén sendo, e galifeis é meu, virá, lembro a frase da infancia para os “correveidiles”: “¡E merda para o correo que vai e vén”, dirás… ¡LittleCabron!

PD3: Ábrete un bló e déixame en paz, LittleCandles. E conta ti a do rato e a da monxa. Que eu teño que traballar.

  • Este blo apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet
  • ¿Cousas que pasan?

    Pilón Tabarés
  • Presumindo de valor…