Martes trece, día d.

certeza

Día de festa; a quen me pille nun bar tócame pagarlle unha; a oferta é extensiva a quen me capture en calquera lugar e propoña visita a calquera outra tasca que non sexa esta. Mentres a tomamos, explícolle o fermoso motivo.

Descanso  (Alicia Crece descansa, mellor dito): teño traballo, máis traballo, e aínda máis (que baratas son as excusas), e máis  un par de viaxes, ademáis da inminente posta en marcha dun novo proxecto. Poderedes atopar algunha nova por aí. E pronto (espero) haberá nova web.

Despedida (temporal, como sempre): ós que aínda seguides caendo por aquí, case seguro tedes o meu enderezo de mail; pois xa sabedes onde atoparme se hai unha urxencia ou ganas de falar.

Muaks.

………………………………………………………………………..

PD: A imaxe é un agasallo de X que teño colgada no meu escritorio.

Obama e o Coelho

Que me desculpen os que crean nun e no outro e no Nóbel, que me desculpe a mesmísima Alicia por tomar o xogo do Espello en van e que me desculpe o Coello do País das Marabillas por eu escribir con aínda máis presa da que el ten. Pero pensaba hoxe mentres andaba na bici dO Vinte á Baiuca, do Pulleiro á Graña, de Xan Rozo a Santa Cruz e de Mondoi a Porzomillos, que se cadra o de darlle a Obama o Nóbel da Paz vén sendo como se ó outro Coelho lle desen o Nóbel de Literatura.

Creo que o pensei cando pasaba xusto por riba da ponte sobre a autovía, uns segundos antes de dar volta para logo non ter que andar trepando por encostas que non consideramos humanas os que damos pedais sen os ollos inxectados en sangue con EPO. A última vez que non o fixen (dar volta) aparecín en Betanzos, e cando cheguei á mesma altura media hora despois imitaba moito ó ciclista do anuncio de Hemoal. Quero dicir con isto, xa sei que non se entende, que se cadra ó final do post dou volta e chego ó mundo sen poder sentar en nada razonable.

Pero é que imaxino que un día lle toca a lotería ó meu admirado Paulo e as tripas se me poñen do revés, e súbeseme a cara do tipo do anuncio aquel sen necesidade de encosta ningunha. Non porque crea que o Premio Nóbel é unha cousa prestixiosa (se ben estou convencido de que é un premio envexable), senón porque considero que a literatura é outra cousa. Sobre o do Nóbel e o prestixio, pois eu que sei: supoño que é bo lembrar que Nóbel foi o inventor da dinamita, así que o Nóbel da Paz, como é lóxico, organízase cos beneficios da venta de tan pacífica mezcla.

Penso tamén que se cadra o valor do de Literatura está nos que nunca o recibiron: eu fago unha lista dos meus favoritos e sospeito que Camus se espetou contra unha árbore logo de verse fóra, é dicir, dentro; debeu descubrir o que fixo mal e pisou o acelerador a tope. E no do Nóbel da Paz moitas das ausencias tamén deben ser ben máis respectables que algunhas das presencias.

O mundo é ben raro. O blogomillo, con todo o lixeiro que sexa, esmorece trousando na sarilleira do galifeis; vai o bló das Lándoas e nos abandona e aquí queda este estúpido caderniño de desafogos. Menos mal que unha das últimas malas influencias dese “blódereferencia” desaparecido foi conseguir que me fixese socio de Amnistía Internacional. Hoxe descubrín, lendo un correo, que gracias á ridícula cantidade que aporto cada mes axudei a que liberaran a unha musulmana á que castigaran por tomarse unha cervexa.

Menos mal que ás veces o mundo semella ter algo de sentido. Paréceme unha tarefa ben máis pacífica pelexar pola liberación desa muller que andar dubidando se enviar máis tropas a Afganistán. Marcho a tomar unha á súa saúde coa conciencia tan tranquila como o espíritu de Alfred Nóbel.

Daniel Cortezón e a desmemoria

Non é facil sequera atopar unha imaxe súa pola rede, pero tamén para que.  Eu coñecino pouco, pero sospeito que moito máis do que o que é común no país e moito menos do que debera; unha montaxe na que participei hai dez anos, as enriquecedoras discusións sobre a versión que Roberto Vidal  Bolaño fixo, algunhas charlas en Ribadeo logo das funcións de Teatro do Aquí que sempre viña ver e, nos últimos tempos, algunha coincidencia á sombra da casa na que nacín, algún café, algunha charla-interrogatorio, case sempre breve, na que eu escoitaba máis do que falaba (como é normal cando se ten enfronte a alguén que pode contar historias fermosas ou falar con rigor e sabedoría de asuntos nos que un anda bastante despistado).

Supoño que non minto se digo que tomei contacto con el pola aínda hoxe esclarecedora anécdota que contaba Roberto cando me encargou picar no ordenador o texto sobre o que logo iamos traballar durante meses; despois lin as súas pezas e valorei a súa capacidade de traballo e a súa ousadía para facer da historia de Galicia material dramático, e caín no engado absoluto da Historia Compostelá, na que se baseou para escribir o seu Xelmírez e que segue sendo un dos libros que mellor explica o funcionamento da política hoxe e sempre. Supoño que tampouco minto cando digo que era querido polos achegados e apreciado polo rigor e polo continuo traballo, mesmo en circunstancias ben duras, por parte dos que estabamos máis lonxe.

Daniel Cortezón morreu o día catro de outubro. O vago recordo nos medios deste noso país tróuxome á memoria o recente falecemento dun seu compañeiro de xeración, máis coñecido por facer figuración nunha serie da tele que por algunha das súas obras máis afortunadas. A vida é tan inxusta como desmemoriada. Igualiño que nós.

No galifeis coñecémonos todos

Dime o LittleCandles que teño que publicalo pero xa. Que tanto ten que nos cabreáramos polo galifeis, que xa haberá tempo para reconciliarnos cunhas Estrellas fugaces, que tanto ten que o tomemos medio en broma cando resulta que é un asunto ben serio, que tanto ten que non nos coñezamos de nada os amigos do galifeis porque a verdade é que non, que todo o contrario, que no fondo coñecémonos todo (apréciese ata aquí a sucesión de palabros que queren dicir exactamente, tamén, o que di o seu antónimo). Dime que mola, que tome posicións, que rexistre o palabro, que estou feito un neoloxista de carallo, “galifeis, mola, mola moito”, dime, e como calquera apoio dun amigo analóxico anima a un a seguir escribindo mil veces máis que o dun millón de amigos no galifeis, (sobre todo se o que se escribe son babecadas), pois alá vou.

E ademáis, como non queres o prestixio dos perdedores, LittleCandles, deséxoche, como ti pides, ser un Briatore cargado de pasta (pero en billetes, non en bolsa por italiano que foses, ou en todo caso en bolsas de billetes ou en bolsa de valores) e fama, deséxoche ser un Briatore sancionado a perpetuidade con riqueza e castigado sen traballar. Para que vexas que creo que o que pasou polo galifeis non debe ter importancia na nosa relación analóxica. (Insisto no de óxica, porsis).

Quen lle ía dicir a Roberto Carlos que o seu desexo estaba tan cerca, ¿eh, Little Candles? Pois quen sabe, se cadra o teu tamén, así que anda con ollo, xa sabes que hai que ter coidado co que se desexa. Coidado con ese ensaio histórico; coidado con esa canción; coidado con esa primitiva sen sellar que levas no peto. Que te vexo Briatore. Logo xa poderás dicir nas interviús iso de que queres “A ver que tal!?” no teu epitafio, pero terás aínda moita menos gracia. Polo menos para min. Sobre todo despois de que cho escriban.

————————————————————

PD: Perdoa que cho diga, Little Candles, pero o último parágrafo que mandaches non penso publicalo, non me atrevo. Ese de:

“No galifeis coñecémonos todos”, dis. Gústame, sobre todo para pasarllo polos fuciños aos urbanitas de merda, maioría no galifeis, que fuxen das vilas e aldeas porque “alí coñécense todos e todos queren saber da túa vida”. No galifeis ninguén quere saber da túa vida…  ¡porque xa lla contas ti de seguido! Saben ata cando vas cagar, mecagondiós! Hala, faite un post con esto, a ver que pasa.

Non o fago porque creo que aí, na túa liña, pasácheste un pouco.

PD2: Agora que premo no botón publicar e penso que o post é teu, vén sendo, e galifeis é meu, virá, lembro a frase da infancia para os “correveidiles”: “¡E merda para o correo que vai e vén”, dirás… ¡LittleCabron!

PD3: Ábrete un bló e déixame en paz, LittleCandles. E conta ti a do rato e a da monxa. Que eu teño que traballar.

Encontros da literatura. Tradutores

Hoxe ás once da noite non SESC Pompéia de Sâo Paulo, nova entrega da Tertúlia, encontros da literatura con Sergio Molina, tradutor de Cervantes. Podédelo ver e mesmo participar dende aquí.

Alteracións e equilibrios

24092009_002-001

Sempre se lle botou a culpa daquilo á primavera e se nos chamou “outonizos” ós que dicimos que nos agrada o mes que onte entrou. Pero con isto do cambio climático seica a xente anda quente e con ganas de leria cando tocaban poesía bucólica e contemplación pausada da caída das follas. Sómosche así, sempre con ganas de levar a contraria.

A min non me fai falta máis que saír a dar unha volta na bici -ultimamente descubrín o pracer dese hábito por culpa dunha convincente rehabilitadora betanceira -para decatarme de que máis alá da miña horta a natureza é distinta en cada curruncho pese á aparente monotonía do eucalipto. E, rondando os corenta, (¡ai!) imaxinaba que o resto dos humanos presuntamente leídos e sabidos e con título universitario e que len prensa e non sempre a mesma (suponse) haberían de ser conscientes da súa absoluta unicidade. Pero non. Máis alá da conciencia do eu con tódalas súas vantaxes e desgracias, resulta que segue latexando en nós con máis forza que nunca a teimosa escravitude do rabaño e, lonxe de opinar e tentar entender o distinto, o “descoñecido“, se cadra levados pola imperante moda de xornais e parlamentos, preferimos a descalificación ó argumento, a frase feita ó razonamento “orixinal” e ignoramos a amolecida e cómoda grandeza da nosa retranca como sabio mecanismo de relación intelectual. ¡Onde vai ela!

O que é o aburrimento. Como vello que vou sendo, cando penso no mundo das ideas que legamos á xeración dos meus fillos volvo, por algún estraño equilibrio universal, a poñerme outonizo, frase feita, vello re-visto, como corresponde a este tempo no que se corre o risco de que che caian ourizos na cabeza. Por sorte quédanme os amigos: os que me levan a coñecer as beiras dos ríos aínda que detesten estas prosas protopoéticas (:-P), os que me invitan a cervexas analóxicas, os que aceptan as críticas e as posicións enfrontadas, os que me din o que fixen mal e os que levan xa séculos aturándome e eu a eles. E eles, os pequenos, claro, coa súa ledicia e amor sen límite (de momento… ¡xa medrarán!).

Que pena de min non ser madame de harén, dicía máis ou menos o desasosegado Pessoa. Que pena de min e dos meus por non ser tirando a bonobos, digo eu cando meto os peíños do 44 na lama das poucas pozas.

————————————————————–

PD: E hai quen se quita do feis. ¡Do que hai que quitarse é do mundo!, como dicía Charli Ramos…

O informe Maalouf en De Paso

Logo do mal trago dos primeiros parágrafos, o post en De Paso é para lembrar (como case sempre). E iso que sigo sen dar sabido que *%&$! significa “deleiba”…

I certame de microQontos

Levo horas preparando a miña participación no primeiro certame de microQontos de Proxecto-Q. As bases son as mellores que lin de tódolos concursos literarios dos últimos milenios. E mira que eu leo moitas…

……………………………………………………………………..

PD: Nas libérrimas bases non queda claro, entre outras cousas, que un poda mandar máis de un microQonto. Eu, por poñelas a proba, hei mandar dous.

Queremos Culturgal 09 (1)

queremos-culturgal-09

Á vista de que pintan bastos, aí atrás Tati Mancebo (eu polo menos bótolle a culpa a ela) decidiu que este ano o Culturgal ha de facerse polas bravas. Dada a actitude de partida e por causa do apelido entre outros motivos, parece que a concelleira de cultura da Coruña xa se apuntou. E con elas outros sete centos, entre eles eu, que non sei cantas horas dedicar nin en que.

Para arrincar, hoxe púxenme a colaborar cos meus quince primeiros minutos de tempo, encirrado polos que seguen pensando que todo é cuestión de pasta (non poño ligazón que eu deses teño catro ou cinco e logo cabréanseme). E déuseme pola informática cutre. Quen queira poñer un enlace ó bló da plataforma “Queremos Culturgal 09” no seu bló de Blogaliza que copie e pegue este código:

<a href=”http://www.queremoscultura.blogaliza.org”><img src=”http://aliciacrece.blogaliza.org/files/2009/09/queremos-culturgal-09-pequena.jpg”></a>

Vaille quedar igualiño que este da dereita (con perdón) de Alicia Crece.

¿O xeito?: Taboleiro/Widgets/Texto (engadir). E logo copiar e pegar o código e gardar cambios.

E se aínda estades no Blogger (non sabedes o que vos perdedes, agora mesmo temos axuda en vivo cando estamos editando “poses” como posesos): Engadir gadget/Imaxe. Onde pon “enlace” pegar o enderezo da páxina: http://queremoscultura.blogaliza.org/

E onde pon “Imaxe dende a web”: http://aliciacrece.blogaliza.org/files/2009/09/queremos-culturgal-09-pequena.jpg

Se estades noutros servidores ou comosechamen, ide pedir axuda a outro. Que dixen que hoxe ían os primeiros quince minutos. Iso si, como son amolecido de intencións, quen necesite unha imaxe de maior ou menor tamaño, que pida por eses dedos e mandarei o código. Se é que non se me dá por pegalos aquí.

Para probar se funciona, clicade aí ó lado, onde pon “queremos culturgal 09” e apuntade unhas cantas horiñas.

……………………………………………

PD: Seguro que isto pode facerse máis doadamente, pero os voluntarios que queremos cultura somosche así de revirados.

PD2: Tati, estes quince minutos non mos apuntes 😉

O inútil

11092009

Non pasa un día sen ser asaltado pola certeza absoluta da inutilidade do que fago: de escribir, falo, de escribir en galego, ademáis; pero se non pasara sempre había de haber quen mo recordase. Gustaríame lanzar argumentos “de peso” e aproveitarme dun deses filósofos con apelido que comeza por H (muda, inútil) para soltar aquilo de que “a arte é todo o inútil que nos conforta”; abrigarme no mal de moitos, vaia. Pero, aparte de é certo que non me acordo do culpable de semellante cita -eu era dos que suspendía filosofía porque nos exames prefería inventar o que pensaban os mortos -hoxe penso que a palabra “arte” non me agrada vendo con que xentes e cousas se relaciona publicamente, e que a palabra “conforta” faime lembrar á grei de Bieito (16).

Se cadra, penso con vintecinco anos de retraso, debín elexir ciencias e dedicarme a observar os bechos, as estrelas (e as estacións espaciais) que andan polo noso ceo, ou á contemplación pausada do crecemento das plantas, pero obrigáronme a escoller cando non tiña idea do que a escolla había de sorprenderme vinte tantos anos despois. Se cadra debín ser músico.

Van alá hoxe sete anos dende que o mestre deixou de acompañarnos e só un seu amigo parece lembralo publicamente. A todos os demáis o único que parece preocuparlle en tal día son os intereses económicos ou os presuntamente políticos (¡quen nos dera que os tivesen!) derivados do mal funcionamento da maquinaria que vai estrear mundialmente unha das súas mellores pezas ¡máis de quince anos despois de ser escrita!; política (ou ausencia de, mellor dito) e economía parecen rexer de sempre o funcionamento do noso teatro público, houbo un tempo en que mesmo se dicía que o CDG era a oficina de emprego do teatro galego. Algo diría Roberto desta situación, claro que si, Antón, e probablemente a cousa tivera, é certo, un veo poallento de farsa amarga.

Amigos como somos de festexar todo canto aniversario nos cae no calendario, neste país somos incapaces de lembrar tal día como hoxe un dos homes máis grandes, e non só no físico, dos nosos oficios culturais; do noso oficio cultural, en concreto, que podería presumir de ser o máis “normalizado” lingüísticamente. E nin sequera os máis teimudos neste proceso continuamente saboteado, ás veces por eles mesmos, teñen hoxe unha palabra para o insobornable. Estamos facendo moi mal moitas cousas, Náufrago, claro que si. E non podemos botarlle só a culpa a non ter diñeiros para mercar voces ou faros coa idea de visibilizar o noso traballo. Tamén é verdade.

Quédanos o traballo inútil, inútil como ter fillos ou amar xente; agora que o penso, de poder escoller o pasado, sen dúbida, eu pediríame ser nai. Quédanos a beleza das palabras polas que temos a ilusión de que podemos apreixar o noso mundo; e quédanos, como escoitei a un escritor admirado aí atrás nuns encontros en Mariñán falando da promoción da súa obra: furar furar e furar. Nunca máis acertado sendo como somos para este mundo algo semellante ás toupas, que sacan molestas moreas de terra no medio do seu verde e uniforme césped.

Tal día como hoxe hai sete anos morreu o noso mestre Bolaño: Roberto. Vidal. Defensor do inútil. Unha das moreas de terra máis grandes no verde e uniforme prado.

…………………………………

P.D.: Por levar a contraria en canto a nanomodas mediático-culturetas, eu, que detesto as efemérides, voume poñer a ler “Rastros” para celebralo. Se me permiten, vou insistir un pouco na invisibilidade, no silencio, na inutilidade. E se non, tamén, claro.

  • Este blo apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet
  • ¿Cousas que pasan?

    Pilón Tabarés
  • Presumindo de valor…